വെണ്ണക്കണ്ണൻ

കുഞ്ഞിലേ മുത്തശി എന്നോട് ചൊല്ലി
കണ്ണൻ കരിമുകിൽ വര്ണൻ ക്ഷിപ്ര പ്രസാദി
ആ വാക്കുകൾ അവിശ്വസിക്കാത്ത ഞാൻ 
ഈ സംസാര സാഗരം നീന്തി കടക്കാൻ
ഓടി എത്തുന്നു എന്നും
ഓരോ നിമിഷവും നിൻ നാമം ജപിക്കുന്നു
എന്നാൽ നീ എന്നെ `ഈ പദ്മ വ്യുഹത്തിൽ' ഉപേക്ഷിച്ചു
എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു എപ്പോഴും
ഞാൻ വിഡ്ഢി എന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു
ദു:ഖങ്ങളിൽ കരഞ്ഞു കണ്ണീർ വറ്റി എന്റെ അമ്മ......
എന്നിട്ടും ആരെയും ശപിക്കുന്നില്ല
കുന്തി മാതാവിനെ പ്പോലെ ``ദു:ഖങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലേ
ഭഗവാനെ ഓർക്കു '' എന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു
നിന്റെ നാമം ഉരുവിടുന്നു ,എന്നും
അപ്പോഴും നീ ചിരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു .......