ഒരിടത്ത് ഒരു ആപ്പിള് മരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഒരു കുട്ടി അതിനു മുന്നില് നിന്ന് കരഞ്ഞു.
മരം ചോദിച്ചു എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?
വല്ലാത്ത ഏകാന്തത.
മരം പറഞ്ഞു നീ എന്റെ പുറത്തു തല വച്ച് ഉറങ്ങിക്കൊള്ളൂ. മരം അവനു ഒരു കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. കഥ കേട്ട് അവന് സമധാനമായി ഉറങ്ങി. ഉണര്ന്നപ്പോള് ഉന്മേഷത്തോടെ അവന് തിരിച്ചു പോയി.
പിന്നെ കുറെ നാള് അവനെ കണ്ടില്ല.
പിന്നൊരു ദിവസം അവന് വന്നു.
വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു –കുട്ടി പറഞ്ഞു
നീ എന്നില് പഴുത്തു നില്ക്കു ന്ന ഈ പഴങ്ങള് കാണുന്നില്ലേ. അവ കഴിച്ചു വിശപ്പ് മാറ്റിക്കൊള്ളൂ.
മതിയാവോളം പഴം തിന്നു സന്തോഷത്തോടെ അവന് തിരിച്ചു പോയി.
കുറേനാളുകള് കഴിഞ്ഞു അവന് മരത്തെ തേടി വന്നു. കാശിനു വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ട്.
മരം പറഞ്ഞു നീ എന്റെ കൊമ്പുകള് മുറിച്ചെടുത്ത് വേണ്ട ധനം സമ്പാദിച്ചു കൊള്ളൂ. അവന് ധനം നേടി സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ചു പോയി.
മരം പറഞ്ഞു നീ എന്റെ കൊമ്പുകള് മുറിച്ചെടുത്ത് വേണ്ട ധനം സമ്പാദിച്ചു കൊള്ളൂ. അവന് ധനം നേടി സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ചു പോയി.
കുറച്ചു നാള് കഴിഞ്ഞു അവന് വീണ്ടും വന്നു. വളരെ ക്ഷീണിച്ചു നില്ക്കുന്ന മരത്തെ കണ്ടപ്പോള് അവനു ഒന്നും പറയാന് തോന്നിയില്ല. നിര് ബന്ധിച്ചപ്പോള് അവന് പറഞ്ഞു.
ഒരു വീട് വേണം എന്ന് കുറെ ആയി വിചാരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും ശരി ആകുന്നില്ല.
ഒരു വീട് വേണം എന്ന് കുറെ ആയി വിചാരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും ശരി ആകുന്നില്ല.
മരം പറഞ്ഞു എനിക്കും വയസ്സായി. നിന്നെ സഹായിക്കാന് ഒരു വഴി പറഞ്ഞു തരാം. എന്റെ ഈ ശരീരം നീ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോള്ളൂ. നിനക്ക് വീട് വയ്ക്കാന് തികയും ഈ തടി. അവന് ആ മരം മുറിച്ചു യാത്ര ആയി.
ഇനി ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ കൂട്ടുകാരെ ഈ ആപ്പിള് മരത്തെ നമുക്ക് അടുത്തു പരിചയം ഇല്ലേ. എന്നും നമ്മളെ സഹായിക്കുന്ന തണല് ആയി നില്ക്കു ന്ന സ്വയം സമര്പ്പി ക്കുന്ന രക്ഷകര്ത്താക്കള് ആണ് ഈ ആപ്പിള് മരം..... പക്ഷേ നമുക്ക് ആ കുട്ടി ആകാതിരിക്കാം...........
No comments:
Post a Comment