ചിലരൊക്കെ പട്ടിയെ അഴിച്ചു വിട്ടു. ചിലര് പരിഹസിച്ചു, ഗുരുവിനെ നിന്ദിച്ചപ്പോള് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. എങ്കിലും ഒന്നും തോന്നിയില്ല കാരണം അമ്പല നടയില് സ്വര്ണ ഉരുളി കമിഴ്ത്തുന്നവരും ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനു കൈ നീട്ടിമ്പോള് ആട്ടി ഓടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷെ ഇതുവരെ ഒരു നായയും ഉപദ്രവിച്ചില്ല. തന്റെ് വാഹനത്തിന്റെൈ ലക്ഷ്യം അറിയുന്ന ദൈവം ഒരു അപകടവും വരുത്തിയില്ല. ചിലപ്പോള് എങ്ങനെ ഈ വലിയ തുക സ്വരൂപിക്കും എന്ന് അന്ധാളിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ പലരും ഇങ്ങോട്ട് വന്നു സഹായം നല്കി. ദൈവത്തെക്കണ്ട അവസരങ്ങള് ആയിരുന്നു അവ.
അന്നൊക്കെ ദൈവത്തോട് പ്രാര്ത്ഥി ച്ചു. ‘’ഭഗവാനേ എന്തെങ്കിലും ജോലി കിട്ടിയാല് പാവങ്ങളുടെ വിശപ്പ് അകറ്റാന് എന്നെ ക്കൊണ്ട് ആകുന്നത് ....................’’.
ദൈവം പ്രാര്ത്ഥന കേട്ടപ്പോള് വാക്ക് തെറ്റിച്ചില്ല അത്യാവശ്യത്തിനു പോയിട്ട് മിച്ചം വന്നതൊക്കെ സേവനത്തിനു കൊടുത്തപ്പോള് മനസ്സിലായി, യഥാര്ഥയ ജനസേവകന്റെ കീശ എന്നും കാലി ആയിരിക്കും. അവനു സ്വന്തമായി വീടോ ആഡംബരങ്ങളോ അന്യമായിരിക്കും. പക്ഷേ സ്വാര്ത്ഥയത ഇല്ലാത്ത ഒരു മനസ്...............അതാണല്ലോ വേണ്ടതും.
ഒന്നും തനിക്കു വേണ്ടി അല്ല. ഓരോ സാഹചര്യങ്ങള് കൊണ്ട് ഭൂത ഭാവി വര്ത്ത്മാനങ്ങളെ ഓര്ത്തെ ടുക്കാന് കഴിയാത്തവര്ക്ക്ത വേണ്ടി ആണ്. സമൂഹം ഒറ്റപ്പെടുത്തിയവര്. അവര്ക്ക് ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിന് ഒരു വസ്ത്രത്തിന് ആരുടെ മുന്നിലും കൈ നീട്ടാന് ഒരു മടിയും തോന്നേണ്ട.
ഇത് നല്കു്മ്പോള് അവര് ചിലപ്പോള് മുഖത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞേക്കാം. സന്തോഷത്തോടെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാം. രണ്ടും ഇപ്പോള് ഒരേ മനസ്സോടെ കാണാന് കഴിയുന്നു.
നിശബ്ദ സേവനത്തിന് അംഗീകാരം ആയി വന്ന തുകയും അവര്ക്ക് സമര്പ്പി ച്ചപ്പോള് പരിഹാസം ഉയര്ന്നു . ``ജീവിക്കാന് അറിയാത്തവള്’’. അതാണ് നമ്മുടെ സമൂഹം ഒന്നും ചെയ്യുകയും ഇല്ല ചെയ്യുന്നവരെക്കൂടി പരിഹസിക്കുന്നവര്...............................
No comments:
Post a Comment